Maðurinn horfði hissa á mig, “en venjulega eru alltaf tveir saman!”. Ég var ein á ferðalagi og kom til að þvo af mér rykið í sundlaug staðarins. Hann hafði rukkað mig um rúmlega þúsund krónur sem mér þótti mikið en þegar ég leit á gjaldskránna eftir að hafa borgað honum sá ég að gjaldið var rúmlega fimm hundruð fyrir einn… þegar ég krafðist endurgjalds þar sem ég væri ein var þetta svarið; “venjulega eru alltaf tveir saman.”

Þar sem ég lét mig fljóta í sundlauginni og naut þess að láta rigna á mig og hlustaði á skarkalann gat ég ekki annað en hugsað hvað ég væri þakklát fyrir að enginn væri að bíða eftir mér eða að ég þyrfti ekki að skarast í neinum – bara fljóta. Reyndar gæti kokkteitlinn sem ég drakk áður en ég fór í laugina eitthvað hjálpað til við hamingjuna.

Það er skemmtilegt að ferðast einn. Ég hitti fólk alls staðar og safna sögum eins og perlum sem ég þræði upp á band. Sögu af konunni sem hætti í fjármálageiranum til að reka gistihús í þorpinu sínu eða manninum sem vaknaði upp einn daginn á Manhattan í New York og ákvað að flytja aftur til Íslands eftir yfir áratugadvöl og býr nú í þorpinu milli vestfirskra fjalla. Sagan af konunni sem ennþá sér eftir stóru ástinni í lífi sínu. Þau fengu ekki að eigast. Konan sem ferðast með hjól upp á toppi bílsins og tekur það svo niður og hjólar fjallavegi, ein og frjáls. Eða af vélhjólagenginu sem lenti í flugunni í veiði. Sögur af veiði og sögur af atvinnulífi og menningu, kjaftasögur og gróusögur og umfram allt lærdómssögur.

Ég myndi mæla með því við alla að ferðast einir um landið – lönd og höf. Sérstaklega þegar maður er svona líka góður félagsskapur sjálfs síns. Ég fæ til dæmis að ráða því hvað ég hlusta á en þegar aðrir eru í bílnum er ég yfirleitt í minnihluta. Ævintýrin bíða við hvert fótmál og sögurnar sem maður eignast lifa áfram með manni.  Þó að “venjulega séu alltaf tveir saman.”

Að ferðast ein…

Skilaboð

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.