Við vorum á leið heim úr fjölskylduboði og dóttir mín sneri sér að mér: “mamma, hvað gerði fullorðna fólkið áður en internetið kom?” Ég skildi ekki spurninguna og einbeitti mér að því að komast áfram í myrkrinu.  Ég kváði, gerði ráð fyrir að þetta væri ein af þessum: … mamma, voru til bílar þegar þú varst lítil, í gamla daga… spurning.  Ég einbeitti mér að henni aftur.  Hún byrjaði aftur:  “Fullorðna fólkið er alltaf í símanum sínum þegar við hittum þau.   Þau taka alltaf símann upp og horfa á hann, þó að það sé langt síðan við hittum þau..”

Ég næstum snarstansaði á veginum og leit á hana.  Þetta var alveg rétt.  Flestir gestirnir höfðu tekið upp símann sinn, allavega einu sinni.  Gónt ofan í símatómið og flétt í gegnum það sem aðrir voru að gera þá stundina, en ekki á fjölskylduna sem sat í kringum það.  Ég hafði sjálf örugglega tekið upp símann, eins og hinir.

Hjarta mitt sökk niður í gólf, hvernig er að vera barn í dag?  Hver er athyglin sem þau fá.  Ég man eftir því að það þurfti að þegja þegar fréttir og veður gengu yfir í gamla daga en skyldu þau þurfa að þegja oftar núna?  Erum við duglegri að kíkja á líf fólks í símatóminu heldur en það sem í kringum okkur er?  Er mikilvægara að ná rétta selfíinu heldur en að brosa framan í hvort annað?

Ég sneri mér að stelpunni minni og leit lengi á hana. “Áður en internetið kom þá töluðum við bara saman og stundum horfðum við saman á eitthvað, öll í einu.”  Hún horfði á mig og endaði með að segja, hugsandi meðan hún horfði út í myrkrið, “það hefur örugglega verið gaman.”.

Ég er að hugsa um að fjarlægja síma í upphafi fjölskylduboða núna og geyma minn heima þegar ég er boðin eitthvað næst, þ.e. ef einhver skyldi bjóða mér!

Í gamla daga…

Skilaboð