Þessir dagar milli jóla og nýárs eru uppáhaldsdagar mínir. Ég er ekki enn byrjuð í megrun og maula því konfektið án samviskubits. Jólabækur spænast upp en ég á enn eftir eina eða tvær en mikilvægast er þó stefnumótið sem ég á við sjálfa mig og uppgjörið við árið.
Þetta var árið þar sem við ætluðum að skemmta okkur, grímulaust og ferðast og dansa burt heimsfaraldurinn með gleðiópum. Í staðinn þrömmuðum við að eldgosi, reyndum að komast á austfirði í bongó blíðu og núna undir lok ársins erum við annað hvort með covíd, búin að fá cóvid eða á leiðinni að fá cóvíd.
Næsta heimsmeistarakeppni – Ísland best í heimi, snýst um að ná hjarðónæminu fyrst! Þrátt fyrir allt eru flestir með mild flenskueinkenni og við erum forréttindahópur á heimsmælikvarða sem erum eins og nálarpúði eftir dýrar bólusetningar. Árið þar sem við öll Zoom-uðum yfir okkur en glöddumst þegar við máttum hittast.
Ég reyni alltaf að lækka í umhverfishávaðnum og heyra í skottunum hið innra. Spurningin mín til þerra er: Hvað er að kalla til mín? Hvaða þætti í tilverunni vilja fá athygli á næsta ári. Það vex sem veitt er athygli. Nýtt ár bíður upp á nýtt upphaf.
Ég fæst við framtíðarfræði í starfi mínu sem háskólakennari og sem rithöfundur. Nýjast bókin sem ég skrifaði með Herdísi Pálu Pálsdóttur, Völundarhús tækifæranna – fjallar um það sem er að koma. Hlaðborðið sem við getum gengið að er með fleiri og framandi réttum en áður. Hvað af því sem er í boði kallar á þig?
Mínar bestu ákvarðanir eru þær sem koma þegar ég hef hlustað af athygli í myrkrinu milli jóla og nýárs. Stundum hafa svörin krafist hugrekkis eða stuðnings. Ég hef flutt, farið í nám, lagt í ferðalög og gengið 1000 kílómetra á ári, hlaupið maraþon (10.km hljóta að heita maraþon..), gengið Jakobsveg, skrifað bækur, greinar og eignast börn, haldið námskeið. Allt þetta og miklu meira hefur verið vegna þess að ég fór á stefnumót með sjálfri mér og hlustaði af athygli.
Birtist fyrst á blog.is 29.12.21
Árelía Eydís Guðmundsdóttir 